Zaterdagochtend, na een nogal slapeloze nacht, werd ik door het uitzwaaicomite naar schiphol gebracht. Spannend, terug kon niet meer...
Na een goede vlucht, waar we kennis maakte met het eerste spaans en onze nekken verdraaide door te moeten kijken of gezamelijke televisieschermen, stond Luis ons voor een transfer op te wachten. Gelukkig maar, want vermoeidheid en hitte is niet zo'n goede combinatie. Al helemaal niet als de straten rondom je accomodatie afgezet is (in verband met een feestje), er veel herrie is en je totaal niet kunt orienteren. Nog blijer met Luis waren we toen hij zorgde dat de directrice van de taalschool onze accomodatie belde, aangezien er niemand open deed.

In het donker liet Juan ons snel het huis zien en deelde mee dat er de eerste nacht iemand in een aparte kamer moest slapen. Geloof me, je wilt niet op dat kamertje slapen. Uiteindelijk een matras op de 'gewone' kamer gelegd, na Rim (een Nederlanders meisje wat een dag eerder was aangekomen) te hebben gestoord in haar diepe slaap. Het geheel viel wat tegen, leek vies, maar we zouden morgen wel zien. Eerst tandenpoetsen en slapen!

De volgende dag voelde iets beter aan, hoewel dat voornamelijk te maken had met de zon en de blauwe lucht die ons tegemoet kwam bij het openen van de slaapkamer deur. Vies was het nog steeds, en het leek nog steeds niet helemaal op de accomodatie zoals we geboekt hadden. Na een oppeppende douche (lettelijk, aangezien we geen idee hadden hoe we het warme water aan moesten krijgen), op het dakterras neergeploft en alles even laten bezinken. Later die dag zouden we Juan's boer Gonzalo en zus Florentia nog ontmoeten, boodschappen doen en een hapje eten verderop in de straat.

Er zit trouwens ook nog een Nederlandse jongen in het 'huis'. David is zijn naam. Kennis gemaakt terwijl hij het terras opstoormde met de mededeling dat hij zich heel brak voelde en zijn Iphone had afgegeven aan een taxichauffer (en niet had teruggevraagd). Vragen over die avond konden we maar beter niet stellen...

Maandag de eerste echte start gemaakt met het spaans. Samen met een Zwitserse, Duitse en Norweegse jongen begonnen om iets van de taal onder de knie te krijgen. Pablo ging rap van start en binnen no time wisten we hoe we ons konden voorstellen in het spaans. Na 4 uur, met een vol hoofd, naar buiten gelopen. S'middags zijn we met een groep vanuit de taalschool naar La Boca gegaan. Een touristisch maar vervallen gedeelte van Buenos Aires. Hoewel we niet veel gezien hebben van dit vervallen gedeelte. We zijn veilig in de bekende, gekleurde straten gebleven. En hoezo zomer en mooi weer? Genietend van een drankje liepen de straten vol met water.

Vandaag dag twee van de taallessen. Zelfde groepje, zelfde tijd, zelfde Pablo en Menita (andere lerares). Het gaat snel. Hopelijk valt het nog allemaal een keer op zijn plek. Omdat 'herhalen, herhalen' het antwoord is op onze nogal vertrokken gezichten, zijn Laura en ik in de Starbucks gaan zitten voor een koffie. Haast 3 uur blijven plakken terwijl we onze aantekeningen ordenden. Voor de lunch terug in de tijd gegaan. Croissantjes op in de meest oude koffie/eet tent van het Land. Cafe Tortoni. Nu kunnen we onze naam zetten naast alle bekende schrijvers, kunstenaars en politici die daar eens op de stoelen hebben gezeten.

Hasta Luego!